Anlatım Bozukluğu TYT’de Var mı?
Bir Sabahın Hüznü
Sabah erken saatte, Kayseri’nin soğuk havası içine çektiğim ilk nefesle beni uyandırıyordu. Dışarıda karın ince ince yağdığı, her şeyin beyaza büründüğü o anlarda, yıllardır içimde biriken tüm hayallerim ve kaygılarım bir araya gelmişti. Bugün TYT’yi geçebilmek için harcadığım yılların son sınavıydı. Kafamda dönüp duran tek şey “Anlatım bozukluğu TYT’de var mı?” sorusuydu. Kaygım, o kadar fazlaydı ki, sanki hiç bitmeyecek bir labirentte kaybolmuş gibiydim.
Bugüne kadar yazdıklarım, okuduklarım, defterlerime yazdığım her şey, bir türlü ulaşamadığım bir hedef gibi görünüyordu. Kayseri’nin soğuk havası biraz olsun beni uyandırmıştı ama zihnim hâlâ karışıktı. Sanki bu sınavda hayatımın en önemli satırını yazmam gerekiyordu ve her an o satırı yanlış yazabileceğimi düşünmek, bana korku veriyordu.
O Anın Korkusu
Saat ilerledikçe, evin içinde bir tür sessizlik hâkim oldu. Annem sabah kahvaltısını hazırlıyordu, babaannem ise her zamanki gibi “Ne yaparsan yap, senin geleceğin sadece senin ellerinde” diyordu. Her ne kadar sözler anlamlı olsa da, o an içimde bir eksiklik hissediyordum. Bu kadar uğraştan sonra gerçekten istediğim şeylere ulaşabilecek miydim?
Bir an gözlerim, defterimin kenarına yazılmış o satırlara kaydı. “Anlatım bozukluğu, bu sınavda var mı acaba?” diye yazmışım. Ne zaman bu soruyu sormaya başladım? Hangi dönemde bu kadar kafam karıştı? Her şeyin karmaşıklaşmaya başlaması gibi, bu da ruhumu sarmıştı.
Sınav anına doğru yaklaşırken, heyecandan daha fazla duramıyordum. Bu kadar yıldan sonra, koca bir hayatı bir sınavın içine sığdırmıştım. Ama gerçekten çözebilecek miydim?
Soruların Huzursuzluğu
Sınav başladığında, ilk sayfada karşıma çıkan sorular, her zaman bildiğim gibi tanıdık gelmedi. “Anlatım bozukluğu” gibi bir şey, bu kadar basit olamazdı ama yine de denemek zorundaydım. Sanki tüm o yıllık çalışmamın sonuçları burada belirleniyordu. Bir cümle yanlış kurulsaydı, belki de yıllarımı heba edebilirdim.
Birinci soruyu çözerken, içimden bir ses “Bu doğru cevap değil” dedi. Hani diyorlar ya, “Ön sezim seni yanıltmaz.” İşte, tam olarak o anda bu cümleyi hissettim. Sonra tekrar dikkatlice okudum. “Bir anlatım bozukluğu, kelime ya da cümle yapısı yanlışlığı olabilir,” diye düşündüm. Ama işte o an, her şey netleşti.
Anlatım bozukluğu ne kadar önemli bir konuydu ve ben, onu geçebilmek için her türlü yöntemi denemeliydim. Cümleyi okurken, anlatımın nasıl bozulduğunu düşündüm ve doğru cevabı bulmaya çalıştım. Bazen başımı kaldırıp derin bir nefes alıyordum. Hızlıca geçen zamanla birlikte, sakinleşmem gerektiğini fark ettim. Heyecan, insanı yanıltır.
O Kadar Yılın Ardından
Zaman ilerledikçe, sınavın sonlarına yaklaşırken yine aynı soruyu sordum: “Anlatım bozukluğu TYT’de var mı?” O kadar uzun bir süre hazırlık yapmıştım ki, her şeyin sonunda bana çok basit bir soru gibi görünüyordu. Ama işte, o basit gibi görünen sorular, insanı asıl zorlayan şeydi.
Kayseri’nin o karanlık sabahında başladığım yolculuk, şimdi bitmek üzereydi. Kafamda sorular ve kaygılar dönse de, o gün, soruların çoğuna rahatça cevap verdiğimi fark ettim. Bazen insanın kafasında ne kadar karmaşa olsa da, doğru yolu bulması uzun sürmüyordu. Belki de bu sınav, içimdeki cesareti görmek içindi. Hem de her şeyin ortasında!
Sonuçta
Sonunda, sınav bitti. Ama ben bitmedim. Sonuç ne olursa olsun, içimde bir şeyler değişmişti. Artık anlatım bozukluğuyla barışmıştım. TYT’de “Anlatım bozukluğu var mı?” sorusuna bir cevabım vardı. O gün sınavdan sonra, gökyüzü daha bir açık, hava daha bir ferah hissettirdi. Sınavı geçtiğimi düşündüğüm o anlarda, her şeyin geride kaldığını fark ettim.
Belki de gerçekten önemli olan, hedeflere nasıl ulaşacağımız değil, yola çıkarken hissettiklerimizdi. Her ne kadar bu sınav zorlayıcı olsa da, hayal kırıklıklarının, umutların, kaygıların ve küçük bir cesaretin iç içe geçtiği bu süreç bana çok şey kattı. Bu, sadece bir sınav değildi; aslında kendimi tanıma yolculuğuydu.